Door Anne Marth

Nieuwe plannen! Onderzoek generatie Y

Generatie Y. Geboren na 1975. Snel, slim, kritisch en trouw aan onszelf. We zijn niet meer de allerjongste generatie op de werkvloer. In de bedrijven waarin we werken komen we op leidinggevende posities. We willen van invloed zijn. We zijn ambitieus en idealistisch en willen niet bijdragen aan de status quo. We willen meepraten, gehoord worden en ertoe doen. Tegelijkertijd associëren we leiderschap met zware verantwoordelijkheden op je schouders nemen. Met burn-out. Als iets waarbij het lastig is om bij jezelf te blijven of waarachtig te blijven. Of gewoon om het leuk te houden. En als we concessies moeten doen aan onze eigenheid dan vertrekken we, of haken we mentaal af. We hebben een tweeslachtige houding tegenover leiderschap. We blijven op de drempel staan met onze mooie plannen en idealen. Deze tijd vraagt om kwaliteiten van generatie Y. Laten we instappen!

Really cool waterslides

Samen met Petra Kerstens van Twynstra Gudde wil ik (vanuit het Ministerie van Onverwachte Zaken) onderzoek doen naar hoe generatie Y leiding gaat nemen. Spannend want we zijn zelf ook onderzoeksobject! We zijn al veel langer gegrepen door het generatieperspectief en willen de collectieve kracht van Y’ers en de dynamiek tussen generaties gebruiken om een antwoord te vinden op de vraag hoe wij leiding gaan nemen.

In de tijd en het leiderschap van de babyboomers (1945 tot 1960) waren idealen, visie en vrijheid belangrijke begrippen. Zij stonden ergens voor en gingen door roeien en ruiten om dat te bereiken. De generatie X, die nu op de meeste plekken de leiding heeft (geboren tussen 1960 en 1975), doet dat vanuit een zakelijker perspectief. Niet lullen maar poetsen. Beide leiderschapsstijlen lijken generatie Y af te schrikken, maar een antwoord op hoe dan wel hebben we niet gevonden. En dat is zonde, want als wij als generatie niet onze plek in gaan nemen dan gaat kracht van de dynamiek tussen de generaties verloren.

Petra en ik hebben een experimenteel, onaf, verrassend plan gemaakt om te onderzoeken hoe generatie Y leiding gaat nemen, waar we tegenaan lopen in de bedrijven waarin we werkzaam zijn en hoe we samen met de andere generaties blokkades weg kunnen nemen om de kracht van alle generaties meer te laten stromen. Het is een leiderschapsonderzoek en een Management Developmentprogramma in één. We zoeken negen organisaties die met vijf Y’ers (mensen op managementposities of die daarnaartoe aan het groeien zijn) willen meedoen. Daarnaast zoeken we per organisatie een of twee X’ers of Babyboomers die het collectief van vijf wil helpen sparren, scherp houden, aanmoedigen. Mensen met ervaring en beslisbevoegdheid die ervoor kunnen zorgen dat het niet blijft bij onderzoeksresultaten maar die er samen met de Y’ers voor willen zorgen dat de opbrengsten van het onderzoek en experimenten met nieuw gedrag duurzaam resultaat opleveren voor alle deelnemende partijen. Naast de organisaties zoeken we vijf zzp’ers omdat steeds meer Y’ers (een tijdje) kiezen voor een loopbaan als zelfstandige. We willen in februari 2016 van start gaan en in mei 2016 afronden.

De komende weken gaan we ons plan uittesten bij mogelijke deelnemers aan het onderzoek. En ook onderzoeken wat organisaties het waard vinden. Mocht je geïnteresseerd zijn, overpeinzingen over generatie Y en leiderschap hebben of mensen voor ons weten die we zeker moeten spreken. Laat het weten!

De minister is er even niet

Oké een blog waar nauwelijks nieuwe berichten op verschijnen, dat werk natuurlijk niet. Ik zal mijn leven gaan beteren. De afgelopen maand heeft het Ministerie van Onverwachte Zaken vleugels gekregen en was ik vooral op andere plaatsen aan het bloggen. Neem een kijkje op www.brugwachtershuisjeszwolle.nl of op www.jouwzorgismijeenzorg.nl  om te zien wat ik aan het doen ben.

De komende twee weken (tot 20 oktober) ben ik er niet. Het is tijd voor een onverwachte zaak in de privésfeer. Ik ga namelijk trouwen! En daarna op huwelijksreis. Spannend en leuk! Tot over twee weken 🙂

Directrice?

Het Gelders Orkest zoekt een nieuwe directeur. Ik vertelde mijn vriend over de vacature en dat ik helaas nog een jaar of twintig aan ervaring te kort kom. Hij vroeg mij of ik dan niet eerst directrice van een kleinere instelling zou moeten worden. Ik keek hem verbijsterd aan. Directrice? Zei hij dat nou echt? Hij begreep niets van mijn ontstelde gezichtsuitdrukking. Hij had er nog nooit over nagedacht dat mannelijke en vrouwelijke varianten van beroepsnamen niet neutraal zijn. En dat ik niet de ambitie heb om directrice te worden, omdat ik dan eerder aan iets archaïsch als een weeshuis denk dan aan een hoog aangeschreven culturele instelling als het Gelders Orkest.

Miss Hannigan, de directrice van het weeshuis in de musical Annie
Miss Hannigan, de directrice van het weeshuis in de musical Annie

Een carrièretijger is een overambitieuze jonge professional, een carrièretijgerin klinkt als iets uit een foute contactadvertentie. Een boerin was de vrouw van een boer die het kleinvee en het huishouden voor haar rekening nam. Een boer (m/v) leidt een agrarisch bedrijf. Een zakenmens is een zakenvrouw die er mee worstelt dat zij op haar ‘vrouw-zijn’ beoordeeld wordt. Een secretarieel medewerker is waarschijnlijk een man in een beroep waarbij we meestal aan vrouwen denken. Een adviseuse doet in kleding- of huis inrichtingsadvies. Een vrouwelijke consultant noemt zichzelf adviseur. Je voelt een verschil in status tussen de mannelijke en vrouwelijke variant van beroepen. Dat kun je afdoen met ‘het is maar taal’, maar het helpt vrouwen niet dat we nog steeds verrast zijn als een directeur een vrouw blijkt te zijn.

Ik dacht dat het allang correct was om beroepen sekseneutraal aan te duiden. Maar sinds mijn verbijsterde reactie op mijn vriend zijn gebruik van het woord directrice, wijst hij mij fijntjes op alle uitzonderingen die er in de beroepsaanduiding van vrouwen gemaakt worden. Ook in mijn favoriete krant. Er valt nog een wereld te winnen voor de feminist (m/v).

Vermafkezen

vermafkezen

Een tof citaat in de NRC van zaterdag 18 juli (Lezen in het hart van Europa, Arnout le Clerq) van de Tsjechische schrijver Bohumil Hrabal die zijn lezers aan het begin van een verhaalbundel een kleine waarschuwing meegeeft:

“de speelsheid in de mens noopt me ertoe dat ik met mijn verbeeldingskracht de loop der gebeurtenissen enigszins rangschik. […] Deze haast chemische reactie noem ik: vermafkezen.”

Misschien ook een goede disclaimer voor in de inleidingen van toekomstige rapporten van het Ministerie van Onverwachte Zaken?

Zorgrobot Alice

zorgrobot Alice

Wat een prachtige 2doc documentaire over zorgrobot Alice. Drie oude en wat eenzame dames krijgen in een experiment van wetenschappers van de VU een aantal maal bezoek van een 60 centimeter hoge robot. De film is slim opgebouwd; aan het begin van de documentaire is veel ruimte voor de terechte twijfels en morele vragen dat het experiment oproept. Zo’n voorgeprogrammeerde computer kan toch nooit de liefde en warmte van een echt mens vervangen? Langzaam aan komt er wat meer vaart in de documentaire en verandert Alice van een onhandig, afstandelijk apparaat in een grappig ding dat samen met de oude dames voetbal kijkt, liedjes afspeelt en helpt om een postcode te vinden om een kaartje te sturen aan een alleraardigste jongeman. Ontroerend.

Een zorgrobot kan het contact met mensen van vlees en bloed niet vervangen. Ik ben er wel van overtuigd dat een zorgrobot als Alice oude mensen kan helpen slim om te gaan met het zeer kleine sociale netwerk wat zij nog over hebben. De robot vraagt naar de contacten van de dames (“Hoe is het met Jeroen?”) en moedigt aan om de instructies van de fysiotherapeut op te volgen. Door het gezelschap van Alice is er meteen een gespreksonderwerp als er iemand langskomt. Hoe fantastisch zou het zijn als zorgrobotten zoals Alice straks ook gekoppeld zijn aan netwerken van burenhulp, thuis afgehaald en sociale en culturele gebeurtenissen in de buurt? Mocht Alice waarnemen dat een oudere erg boos en verdrietig is dan zou zij een vrijwilliger van een telefonische hulpdienst zoals Sensoor kunnen laten bellen.

In 2024 hebben we vier keer zoveel mensen die boven de tachtig jaar oud zijn. Experimenten zoals in de documentaire helpen om nieuw handelingsperspectief te ontwikkelen voor grote opgaven in zorg en welzijn voor kwetsbare ouderen. Dit is zeker ook interessant voor het onderzoek dat ontwerper Willemieke en ik willen gaan uitvoeren naar zorgnetwerken in een wijk. Wordt vervolgd!